Λεύκτρο – Πύργος

Λεύκτρο – Πύργος 

Ο Πύργος είναι μια από τις 19 πρώην Κοινότητες που συνενώθηκαν και από 01.01.1999 δημιουργήθηκε ο Δήμος Λεύκτρου. Απέχει από την θάλασσα της Στούπας (5) χιλιόμετρα και πενήντα (50) χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. 

Η ιστορία του Πύργου αρχίζει το 1565 μ.χ. περίπου. Την εποχή αυτή φθάνει στην περιοχή Σκαφίδι η πρώτη οικογένεια με το όνομα Μανωλίτση ή Μάνος. Η οικογένεια αυτή προερχόταν από την Κωνσταντινούπολη, κατά άλλους από τα παράλια της Β. Ηπείρου.

Το σίγουρο είναι ότι στην περιοχή αυτή ήρθε από τα γειτονικά χωριά Νομιτσή ή Κουτήφαρη (Θαλάμες). 
Στην αρχή η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Μαύρο Σπήλαιο. Το σπήλαιο είναι μεγάλο και κάποια σημάδια όπως η διαρρύθμιση του χώρου, που υπάρχουν ακόμη, μαρτυρούν ότι παλιότερα έχει κατοικηθεί.

Η επιλογή αυτού του σπηλαίου δεν ήταν τυχαία, διότι κοντά σε αυτό υπάρχει άλλο μικρότερο με μια μικροπηγή (σκαφίδι), από εκεί πήρε το όνομα της η περιοχή. 

Από τις πρώτες εργασίες της οικογένειας ήταν η κατασκευή της εκκλησούλας του Άη Δημήτρη, που διατηρείται μέχρι και σήμερα αφού αναστηλώθηκε. Η περιοχή του χωριού μας ανήκε στη Μηλιά το αρχαιότερο χωριό της περιοχής.

Έτσι άρχισαν διάφορες προστριβές, διότι κάτοικοι που έρχονταν από τη Μηλιά στα χωράφια τους που ήταν στην σημερινή θέση του χωριού μας, φιλονικούσαν με τους κατοίκους του Σκαφιδιού. 

Οι σκαφιδωτές όπως τους έλεγαν λόγω της θέσεως τους αναγκάστηκαν να ανέβουν στον επάνω λόφο. Δεν είναι εξακριβωμένο αν αυτή η μετακίνηση έγινε με την βία ή με χρηματική άλλου είδους ανταλλαγή. Το σίγουρο είναι ότι έκτισαν τον πρώτο Πύργο στη θέση όπου η σημερινή πλατεία ´´Παλιόπυργας´´. 
Ο πρώτος αυτός Πύργος έδωσε το όνομα στο χωριό. 

Ο Πύργος έχει πολιούχο τον Άη Γιώργη, που είναι βυζαντινή εκκλησία, με όμορφες τοιχογραφίες. Στο χωρίο επίσης υπάρχουν και άλλα εκκλησάκια ανάμεσα στα σπίτια, που μερικά μάλιστα δύσκολα διακρίνονται γιατί είναι μικρά και σχεδόν όμοια με τα σπίτια εξωτερικά.

Τα εκκλησάκια είναι ο Άη Σπυρίδωνας, η Κοίμηση της Θεοτόκου (Παναγίτσα), τα Εισόδια της Θεοτόκου με καμπαναριό γοτθικού ρυθμού, ο Προφήτης Ηλίας στην καρδιά του χωριού και όχι σε κάποιο βουνό όπως το θέλει η παράδοση. 

Ο πληθυσμός του χωριού έως το 1920 έφθανε μερικές εκατοντάδες. Η κύρια ασχολία τους ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία. Λόγω όμως του άγονου εδάφους δεν ήταν αποδοτική. Έτσι οι κάτοικοι του χωριού αναζήτησαν καλύτερους τόπους. Μετακινήθηκαν πολλοί στο εσωτερικό της χώρας, άλλοι στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και οι άλλοι στην Γερμανία και Αυστραλία. 

Σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοι είναι περίπου πενήντα (50) και η κύρια ασχολία τους είναι η καλλιέργεια των ελαιοδέντρων αφού από το 1970 και μετά έπαψαν να ασχολούνται με τα υπόλοιπα γεωργικά προϊόντα και την κτηνοτροφία. 

Ο επισκέπτης εκτός από τις παραπάνω εκκλησίες, εντυπωσιάζετε με τους στενούς και καθαρούς δρόμους (καντούνια) στο εσωτερικό του χωριού, του μένει αξέχαστο το ηλιοβασίλεμα και η πανέμορφη θέα που μπορεί να απολαύσει από τον Άη Γιώργη και την πλατεία του Παλιόπυργα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *